مـاحی ...

1.

دخترک کوچکم

فرستاده که

" صبر کن حافظ به سختی روز و شب

   عاقبت روزی بیابی کام را "

و می پرسه این ینی اگه صبر کنی و تحمل کنی سختیو

تهش خوب میشه؟ به خواستت میرسی؟

می خندم که ارع...

.

.

و فکر می کنم

تهش خوب میشه!

تهــــش ...

ته اش..........

 

2.

فکر می کردم امشب خوشحال باشم

اما حقیقتا غمگینم!

گفته بودم

چیزهایی هستن که در تو "جریان" دارن

و "همه ی بودنت" رو به سختی میندازن.به رنج میندازن

اما توو گفتن انگار ...چیزی کم میشه ازشون..سوخت میشه...عوض میشه.

باید بگم ؟!

نه.

 

3.

:)

نشستم تو اتاق پشت میزم و دارم تایپ میکنم

که صدای پدر میاد...داره چیزی میخونه

گوش میدم ...

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بــی وضــــو در کوچـــه لیلا نشســـت

                                                    عشق آن شب مست مستش کرده بود

                                                    فــــارغ از جـــام الــستــش کــــرده بــــود

ســجـده ای زد بـــر لــــب درگــاه او

پــــُر ز لـــیلــا شـــــد دل پـــــر آه او

                                                    گـــفت یا رب از چه خوارم کرده ای

                                                    بــــر صلیب عـــشق دارم کرده ای

جـــــام لیلا را به دسـتـم داده ای

وندر این بازی شــکستم داده ای

                                                    نشتر عشقش به جانم می زنی

                                                    دردم از لیـلاســـــت آنم می زنی

خسته ام زین عشق، دل خونم نکن

من کـــه مجنونم تو مــــجنونم نــکن

                                                    مــــرد ایــــن بـــازیــچـه دیگر نیستم

                                                    این تو و لـــیلای تو... مــــن نیستم

گــــفت ای دیــوانه لــیلایــــــت منم

در رگ پنهان و پـــیــدایـــت منـــــم

                                                    ســــالها بــــا جــــور لیلا ســـاختی

                                                    من کنارت بـــــودم و نـــشناخـــتی

عــشق لــــیلا در دلـــت انـــداختم

صد قمــــار عشق یکجا بـــاخـــتم

                                                    کـــــردمـــت آواره صــــحرا نـــــشد

                                                    گفتم عاقل می شوی اما نــشد

سوختم در حسرت یک یـا ربــت

غیر لیلا بــــــر نــــیــامد از لــبت

                                                     روز و شب او را صـــدا کردی ولی

                                                     دیدم امشب با مـنی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی

در حــــــریم خانه ام در می زنی

                                                    حــــال این لیلا که خوارت کرده بود

                                                    درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش بـــاش تا شاهت کنم

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

 

 قشنگ میخونه :)

 

4.

میگم

محبّ نشان محبوب رو با خودش داره

من چه نشانی از محبوبم! با خودم دارم؟!!!

و یاد اون سکانس یوسف ع می افتم

زلیخا رو پیر و کور میارن پیش یوسف

یوسف می پرسه این تو هستی زلیخا؟

جواب میده که

روزی من بودم....اکنون همه تویی.

  

5.

قبل تر هم گفته بودم

از این دور و دیری که "منم"!

فکر می کنم اما

مسئله حتی این نیست که ما سوء ظن داریم به خدا

که ما فراتر از اون، تهمت می زنیم به خدا!

برای خودمون سخته خودمون رو ببخشیم...خدا رو متهم میکنیم به نبخشیدن

به اینکه بدی های من ...مانع میشه از اینکه رب من..به رب بودنش ادامه بده!

ما درون خودمون، خودمون رو تحقیر می کنیم تا با عذر موجهِ ناتوانی، بایستیم از رفتن

وگرنه دور و دیر بودن چه بدی داره؟وقتی قراره با کدح بری...فقط....حتی شده کشان کشان...بری

فرمود

لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ ...

لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِی کَبَدٍ ......

فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ ..

ولی اون نخواست از اون گردنه سخت بگذره...نخواست حتی قدم بذاره به اون راه!

بعد، از اون راه سخت میگه و مصادیقش

که جلوتر یکی از مصادیقش میشه

ثُمَّ کَانَ مِنَ ٱلَّذِینَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ

نه تنها ایمان اورده و صبر کرده ..بقیه رو هم به صبر دعوت کرده

که ....... بگذریم. فقط ...

+ اوصیکم به سوره بلد با نوای تحقیق عدالباسط

 

6.

همیشه من بودم و خدا

و دایره این آسیب زدن محدود بود به من و من

همیشه پناه برده بودم که "من" سرایت کنم به احدی

حالا اما...حتی فکر کردن به ابعادی که یه اشتباه می تونه داشته باشه

انقدر سنگینه که ... شب عیدی جای خوشحالی ... غمگینم

غمگینم و خیره شدم به دستهای رسول

یا أبت استغفرلی.

 

7.

" اگرچه مست و خرابم تو نیز لطفی کن

  نظر بر این دل سرگشته خراب انداز ... "

 

8.

عیدتون عید.مارو بی نصیب نذارید...ازدعای خیرتون.

باخبر اما بیخبر ...

خبرت هست

که بی روی تو آرامَم نیست؟!

.

#موقت_که_بیخبر_بمانی.

ماه ه

هیچ ماه رو دیدی اصن؟

دیشب سرخ و تبدار بود

امشب زرد و بیحال

گمونم ماه هم ... دل داده بود!

.

 

از تـو ... به تــو

 

1.

می دونی

مثل این می مونه که کسی رفته باشه تو اتاق و در رو به روی همه بسته باشه

حبس کرده باشه خودش رو.و این _مثلا_ یعنی می خوام تنها باشم!

اما بعد، از سوراخ جای کلید نگاه کنه تا مطمئن شه کسی پشت در منتظرشه

که نه تاب بیاره تنهایی و رفتن همه رو و نه بودن ها رو

که ...

ولی هر در بستنی، نه یعنی که برید

گاهی، "برو"، یعنی کاش تو یکی بمونی

گاهی می خوام تنها باشم یعنی کاش "یکی" بفهمه بمونه

که.........

اینه که هر در بسته ای رو ول نکنید برید

اینه که من...اینجام...منتظرم...پشت در

فقط کاش تو ...در رو ...باز می کردی به روی من

 

2.

چندماه قبلتر همینجا گفته بودم 

که بعضیا تو کل زندگیشون، نگرانیاشون رو در میون نمی ذارن

کلبه شون رو داخل قلبشون می سازن

و تو کل زندگیشون هیچوقت از اون کلبه نمیان بیرون

حتی وقتی احساس تنهایی می کنن، بهش اعتراف نمی کنن

درواقع، ترجیح میدن تو تنهایی شون زندگی کنن

بیشتر از خانوادشون دوسش دارن

 

3.

می خوند "متی نَرِدُ مناهِلَکَ الرَّویة فَنَروی

متی تنتَفِعُ من عَذبِ مائِکَ فقـد طــال الصَّدی

که چه زمان بر چشمه های پرآبت وارد شویم تا سیراب گردیم

چه زمان از آب وصل خوشگوارت بهره مند شویم؟ ...که تشنگی ما طولانـی شد...

 

 

4.

میگه

"آشنایی نه غریب است که دل سوز من است

 چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت"

 

نمی دونم چجوری می خونیش .گمونم بهتره اینطور بگیم اما

که آشناست.غریبه نیست اون کسی که دل من رو می سوزونه

همینه که دل غریبه ها برام می سوزه

دل غریبه ها برام می سوزه...که آشنایِ منه که داره.......

چقدر غم انگیزه این بیت.

روزمرگی_چهارم

۱۲ساعت نشستن رو صندلی و گوش دادن به مباحث سنگین و جزوه برداری

اونم با حدود ۴ساعت خواب آشفته شب قبل

حقیقتا خسته و له ام.اونقد که از خستگی خوابم نمی بره.

دوست دارم چند خطی از امروز بنویسم

تاهم مخدرِ اعتیاد به اینجارو تامین کرده باشم! و هم 

یک چیزهایی ثبت بشن یادم بمونه.ولی خط صاف مغزم

ازم میخواد که رحم کنم بهش. و رحم میکنم بهش.

امشب سه متر نمی نویسم.(دومترونیم مینویسم:)) )

جاش شما بیایید از روزمرگی تون بگید :)

.

این روزا احساس میکنم هرچقدم حرف بزنم(از هرچی) خالی نمیشم

نه از گفتن و نه از شنیدن.عجیبه واقعا!:))

.

امشب اون شعر حافظ رو میخوندم که آخرش میگه

حافظ «وصـال» می طلبد از ره دعـا

یا رب دعـای خستـه دلان مستجاب کن... :)

.

من...یادِ تو می افتم.

.

+ اصن روزمره نویسیام شبیه روزمره نویسی هست؟!🤔

بنظر خودم که خیلی فرقی با قبل نداره.فقط تحت این عنوان

عجیب غریب تر بنظر میرسه! :))

 

++ دوست دارم گاهی، از بعضی ها بپرسم

که این سااالها...چی گذشته بهشون!؟؟؟

فکر میکنم محض این اتفاق(گفته شدن و شنیدن شدنش)

چقدر می تونه مرهم باشه...چه مرهمی می تونه باشه.

راستی چیشد تو رو، همه این ساااالها ؟!!!

از نوشتن

آیا قضاوت شدن از پسِ کلماتم ناراحتم میکنه؟!

هم بله.هم نه، عادت شده دیگه

آیا از نوشتن منصرفم میکنه؟!

مممم ... نه راستش!

وقتی امید نباشه ناامیدم نمیشی

وقتی امیدی نداشته باشی کسی کلماتت رو بفهمه از فهم نشدنش هم ناامید نمیشی

ناراحت نمیشی.

.

#موقت

#نامفهومی که ... منم

#تو دلت تنگم نمیشه؟!

 

فکر کردن به تـو، همـه چیز من بود ...

اومدم یچیزایی بنویسم

که یادم افتاد قول دادم سعی کنم هر چیزی رو اینجا ننویسم :)

ای بابا

ای بـابـا

ای بـــــابــــا ....

.

" شب با هجوم بی مروتش،

  سخت تسخیرم کرده بود.

  خواستم زنده بمانم

  و فکر کردن به تو، تنها سلاحم بود!

  تنها کمانم

  تنها سنگم ... "

.

عادت کردم به "با اینجا حرف زدن".خیلی.عادت بدیه شاید.شاید باید ترکش کنم.

شبنامه :)

شاید یه شب بشه گفت

تو اینجــایی و ...

نفـرینِ شب،

بی اثر است.

.

شبت خوش.

.

خواب

نمی برد مرا.

 

 

 

هورمونانه :)

من همونم که م.ح ۶ساله لقب «فرشته خنده» بهش میده

اما شبها تا صبح تو رو می باره...تو رو می میره.

من اما ترجیح می دم همچین شبهایی رو ربط بدم به هورمون ها!

وگرنه در تو غرق می شم... گم می شم.می سوزم.تموم نمی شم.

اره بیا بگیم همه چی زیر سر هورمون هاست.

.

#پاسی از شب گذشته نویسی

#تحت تاثیر نوسانات هورمونی نویسی.

.

به اینجا عادت کردم.خیلی.

یکی نجاتم بده :))

 

داستان همیشگیِ دل تنگی ...

اگر بنویسم "دلم برات تنگ شده"

حتما حجم اندوهی که پشت این جمله است

شوقی که سراپاش رو فرا گرفته

بغضی که پنهون میکنه

پریشونی که چنگ می زنه بهش

دردی که می کشه

انتظاری که به جنون می کشونش

محبّت بی نهایتش رو

خواستنش رو

[حتما و حتما] هیچ کدومش رو حس نمی کنی

و این جمله کوتاه هم شاید نتونه بارِ همه اونچه که هست رو به دوش بکشه

ولی می دونی چیه؟

دلم برات [خیلی] تنگ شده!

.

می فهمی؟!

.

نگاه که میکنم این دوسه ماه اخیر،

هرشب، یا شب درمیون، به جنون کشیده کارم از...

.

#و_به_دقت_درد_میکشد.

#شباهنگام

#[حذف شد]

#چکار کنم حالا؟! :)

 

به "منِ" دیگــرم [سه]

وقتی می گفتم از اعمالِ غدیر، عقد اخوتش رو دوست تر دارم

[ که دوست دارم این عهد رو باهات ببندم ]...

منظورم _دقیقا_ به اونجایی هست که می گه:

"صافیتک فی الله"

که می شه یه دوستی خالصانه و با وفا

صافی و با صفا شدن باهم

یکی و یگانه شدن باهم

یک دوستیِ خالص و ناب و ... بی غل و غش

 

می می خواستم

که مــا برای هم،

همچین کسایی باشیم.

.

+

حالا من هیچی نمی گم درست

اما تو انقد بد نباش...

بیـــا به دیدنِ من!

.

.

.

بهار ۱۴۰۲ نوشت؛

حسی که بهش داشتم! :)

شبانه ی قدیم ...

« و‌حنینی إلیک یقتلنی ... »

.

یادت از تو با معرفت تره...اینجاست

دلتنگیت از یادت با معرفت تر.

.

+

سبوی من...تو شکستی؟!

+

لازمه بگم موقت؟!

دردهای کهنه ی لجوج ...

اما بعضی چیزها را نمی شود گفت

چیزهایی که هستند.و در تو «جریان» دارند و «همه ی بودنت» را به سختی می اندازند.

به رنج می اندازند.در « گفتن» اما انگار، چیزی از بودنش کم می شود.

سوخت می شود.عوض می شود.

که من از تو دور افتادم و کلمات از من گم شدند.من از کلمات گم شدم.

چه می‌گویم؟بودن از من گم شد!

زمان با تمام مختصات بی رحم اش در من گم شد!

تمام روز تو را صدا زدم.تمام شب تو را نخوابیدم.تو‌را درد کشیدم.

مرگ نیامد و ...زندگی هم نماند.

بغض شکست و اشک هم نیامد.واژه ها تبدار شدند و ...سوخت دفترم...

... که بقول  قیصر « من ولی تمام استخوان بودنم درد می کند» و .......

... هنوز هم می گویی دلتنگ نباشم؟!

هنوز هم خرده می گیری به این شب سوزی ها تا سحر؟!

.

# در بسترِ فشرده ی دلتنگی.

.

+ بیربط نوشت:

احساسش مثل این بود که نیم شبی کسی مدام به تو سر بزند

نفس هایت را،بودنت را چک کند مدام

از سر دلتنگی،نگرانی،هرچه...

از دردم کم می کرد.

.

++

شاید روحم به شبها آلرژی پیدا کرده:))

که اگر حتی سرشب هم، بدنم رو بخوابونم

نیمه شب می زنه روی شونه ام و بیدارم می کنه

و بعد،

مجبورم می کنه تا خود صبح درد بکشم

که تا خود صبح، از درد به خودم بپیچم...

+++

می خوام به گفتن ادامه بدم، اما ....فعلا نه.

نامفهومی که منم ... مفهومی که ...تویی**

میگه وقتی یکی خیلی خوب میشناستش

به دوست داشتنی هاش،حالاتش،افکارش و ..

شناخت داره واقعا لذت می بره

_ و داره طوری که دوست داره بهش محبت بشه رو شرح می ده

و مصداق بارزش هم منم که خیلی خوب میشناسمش

و به دوست داشتنی هاش،حالاتش و افکارش کاملا واقفم_

 

فکر می کنم بعد از سه نیازِ اصلیِ خوراک،پوشاک،مسکن:))

چهارمین نیاز(اگر با اغماض اولی نگیریمش) همین نیازِ« فهمیده شدن» هست

قطعا این نیاز و لذت، می تونه بالاتر از هر لذت دیگه ای

اعم از دوست داشته شدن، پذیرفته شدن،و...قرار بگیره

.

گلایه داره که من،هیچ وقت درباره خودم صحبت نمی کنم

اینه که چیزی درباره من نمی دونه

من رو دوست داره،به هم نزدیکیم، من اون رو خیلی خوب

و بهتر از خودش میشناسم، اما اون چیزی از من نمی دونه!

[بعد عصبانی می شه که حتی نمی دونم مشکلت چیه!!!

مشکلت چیه ؟

من اما مثل همیشه با این استدلال که "درد با کس گوی که از تو کم تواند کرد"

پناه نمی برم مگر به تو

 

اولین کسی نیست که این حرفها رو می زنه

ادم هایی که_تعداشون هم کم نبود_

و از باب درک و شناخت عمیقی که ازشون داشتم احساس قرابت می کردن

اما درست همون آدم ها من رو غیرعادی ترین هم می دونستن.*

 

با حرفاش فک می کنم حق با اونه، من به ندرت(اگر نگیم هیچ وقت) از خودم حرف می زنم

اما وااااقعا برای فهم شدن نیاز به کلمه هم هست الزاما؟!

_شاید بگی آدم ها علم غیب ندارن،شاید بگی از رهگذر کلمات هست که آدم ها

ارتباط برقرار می کنن و همدیگرو میشناسن_

و بله! من هم تایید می کنم

اما فقط می تونم با منطقم تاییدش کنم و نه با دلم درکش!

نمی دونم

.

این من بودم همیشه

که رابطه ای رو توی خودم ادامه می دادم

صمیمی می شدم، دوست می داشتم و دوست داشته می شدم،

همه ی اون آدم رو توی خودم زندگی می کردم و از بر می شدم

توی خودم تا سرحد مرگ عشق می ورزیدم

و به اشتباه انتظار داشتم اون هم در من پیش رفته باشه 

 

تازگی اما فهمیدم عمق فاجعه ای که می تونه رقم بزنه چقدر زیاده

بعد از اینکه در کسی پیش رفتم و پس زده شدم

درحالیکه انتظار بیجایی بود...

اون وقت تازه به خودم اومدم

تازه فهمیدم بودن بین آدم ها و قدم برداشتن میونشون،

و زندگی کردن به این شکل درون خودم با خودم،[یا اون معدود آدم هایی

که دوست داشتم در من باشن]، چقدر غریب و غیر طبیعه

اما می دونی.هنوزم،

من فقط ترجیح می دم این گوشه ی خلوت، زندگی م رو‌کنم

بی اونکه مجبور شم بزنم بیرون.

اون بیرون بین آدم ها،

من حسابی غریب و تنهام

می دونی؟!!!

.

* 

جز میم.که قبلا گفتم.

ومی دونی تجربه همچین رفاقتی باعث می شد فکر کنم طبیعی ترین آدم روی زمینم

.

+ این روزها اما گاهی، دوست دارم حرف بزنم

و جز حس حضور قوی تو که مرهم بود.که پاسخ! بود.حقیقتا بود.

حرف بزنم و پاسخی از جنس کلمات مادی دریافت کنم.دوست دارم حرف بزنم و جوابی از جنس کلمه بشنوم.

اما شاید تکرار مفهوم این بیت در من هست که مانع میشه.شایدهم....نمی دونم

" من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر

  من عاجزم ز گفتن و خلق از شنیدنش"

 

** باید اعتراف کنم که من_علی رغم شناخت دقیق و عمیقم از خودم_

حتی توی ذهن خودم، یک صورت ذهنی نامفهوم و گنگ و غیر قابل درک دارم

شاید اینجا بگی: دیـــــوانه! ... و من هم بخندم.و این یعنی...موافقم باهات.

خـدای پست های موقتِ نیم شبی،وارد می شود

به گریه های نیم شبی قسم

به قداست اشک قسم

به درازای این شب قسم

به صبحی که نمیاد .. قسم

«انتظار» کاری ترین زخمی بود که ... که ....

.

+ توی تاریکی شب

[ آه ] در جـریان بود.

‌

++ غمگسار دل سودازده ی من شبهاست...

 

#خوب بود مثل این پست ها،این حال هم موقت بود...

#گفته بودم چه دلِ روشنی دارم این روزها؟چه امیدی دارم به فرداها؟

#تاسیان یعنی،شب اینجاست...تو نیستی.

کمیت لنگ واژه ها ...

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانـی ام ...

.

.

« خوشا پرنده که بی واژه شعر می گوید

  گذر به سوی تو کردن ز کوچه ی کلمات

 به راستی که چه صعب است و مایه ی آفات ».

.

+ وقتی حرف دارم،اما کلمه نه.

++  حتی اگرخیـال منی ...

از دلتنگی!*

آه ...*

.

.

‌.

« دل نهادم به صبوری

که جز این چاره ندارم...»

 

+

... صبر دیـوانه شده از صبــر ...

 

#شبانه ها موقت اند...جز دلتنگی

#شاید تو هم دلتنگی ام را حس کنی ... تنها که باشی

 

هشتک

یه حسی بهم می گه

اگه امشب بیش از این بیدار بمونم

در «دوست داشتنی ترین» حالت یک سال اخیرم قرار می گیرم

بنابراین هرچه سریع تر ...باید رفت و خوابید و

امشب رو رد کرد.

.

#منِ_ترسناک

اگر مُراد تو بی مُـرادی ماست ......اگر....

« در آرزوی خاک در یار سوختیم

یادآور ای صبـا که نکردی حمایتی

 

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت

صد مایه داشتی و نکردی کفایتـی ....

 

بوی دل کباب من آفاق را گرفت

این آتش درون بکند هم سرایتی

 

در آتش ار خیال رخش دست می دهد

سـاقی بیـا که نیست ز دوزخ شکایتی

 

دانی مراد حافظ از این درد و غصه چیست؟!

از تو کرشمـه ای و ز خسرو عنایتی .....»

.

+

روضه های عباس

آب روی آتیش بشن حق روضه ها ادا می شه،

یا آتیشِ روی آتیش!؟

 

به عبـاس پناه اوردیم

که حسین هـم .........

 

++

بیش از این حالِ بدِ خودم

و این اوضاع،

و این تنهایی،

برای تنهایـیِ تـو دعا می کنم،

که تموم شه.

 

+++

توام دعـام کن

من به دعـای تـو، معتقدم.

.

.

 

م و ق ت

ماه امشب،

بیرحمانه زیباست...

امیدوارم امشب، به آسمون نگاه کنی.

.

غزل لطیفیِ 

 

« نالدم پای که چند از پی یارم بدوانی

من بدو می رسم اما ... تو که دیدن نتوانی

 

من سراپا همه شرمم تو سراپا همه عفت

عاشق پا به فرارم...تو که این درد ندانی!

 

چشم خود در شکن خط بنهفتم که بدزدی

 یک نظر در تو ببینم چو تو این نامه بخوانی

 

به غزل چشم تو سرگرم بدارم من و زیباست

که غزالی به نوای نی محـزون بچرانی

 

از سر هر مژه ام خون دل آویخته چون لعل

خواهم ای باد خدا را که به گوشش برسانی...

  

گرچه جز زهر من از جام محبّت نچشیدم

ای فلک زهر عقوبت به حبیبم نچشـانی!

 

 از من آن روز که خاکی به کف باد بهار است

  چشم دارم که دگر دامن نفرت نفشانی 

 

اشکت آهسته به پیراهن نرگس بنشیند

ترسم این آتش سوز از سخن من بنشانی

 

تشنه دیدی به سرش کوزه تهمت بشکانند

 شهریارا تو بدان تشنه ی جان سوخته مانی...»

+

محبّت،واقعا مخلوق عجیبیه!

++

بیربط نوشت:

«یا من هو فی حکمته لطیف»

این فرازی بود که چند سال قبل تر

توی شبهای قدر از جوشن برای اون سال خودم دستچین کرده بود

با ترجمانی غیر از چیزی که امشب بهش فک کردم

الان دارم فک میکنم وقتی ما خودمون رو می بینیم که یکی میشکنش

ظلمی بهمون میکنه یاهرچی...

_کاری به، از زاویه ی ما ندارم، که اون شخص ظلم کرده،نکرده،باید حساب کتاب بشه_

اما این اتفاق از یه زاویه دیگه هم داره تماشا میشه

داشتم فکر میکردم خدا که داره از اون بالا نگاه میکنه

چه کیفی می کنه!

ما همدیگه رو میشکونیم

و این مثل یه دومینوی جذاب ...میزنه همه ی بت هامون رو میشکونه

و در آخر به اول میرسه...

به بت اعظم!

چقدر قشنگه همه این شکستن ها

وقتی از زاویه خدا بهش نگاه می کنی

یکیو میفرسته تو رو بشکنه...طوری که بشکنی!

تو رو میفرسته یکی دیگه رو...

خلاصه که چه بشکن بشکنی...

بشکنه بشکنه...بشکن...

بشکن.

.

بعد نوشت؛

۱۱ مهر ۱۴۰۲

ایا فکرش هم میکردم که تو

و چقدر و چطور قراره منو بشکنی؟!

ایا حتی به فکرم میرسید آدمی تا کجا و چقدر میتونه

بشکنه و بشکنه و بشکنه؟!!!

شاید حتی تصور دقیقی از شکسته شدن نداشتم وقتی مینوشتمش

تا تو اومدی....

نامهربان من کو؟!

"گریه کردم که مهربان بشوی

-من به تأثیر گریه معتقدم-

گریه کردم چنان که چشمانم

گریه ام را نمی برد از یاد"

.

.

توی تاریکیِ شب،

[ آه ] در جریان بود !

 

{ اولین روز از مهر ماه }

« بقیة العمر لا قیمة لها، قد یدرَک بها ما فات و یحیی بها مات» 

باقی مانده عمر رو نمی توان قیمت گذاری کرد

چرا که بواسطه آن می توان تمام از دست رفته ها را جبران کرد

و هرآنچه از بین رفته است را زنده نمود. _امام المتقین_

.

.

+همین.

#موقت مثلِ...

محض بودنت ...گ

میگه به زنده بودن بسنده کردن جالب بود!

 

من هم تا قبل از این نمی دونستم

که جایی هست در دوست داشتن،

که همه چیزی که می خوای محضِ بودن یک نفره

همین که باشه، خوبه

حالا اینکه از تو دوره، تو ازش بی خبری

نصیبی نیست تو رو از این محبت...

مهم نیست

همه چیزی که می خوای صرف بودنشه

بودن و خوب بودنش

کاش....خوب باشی...باشی و‌ خوب باشی.

خداحافظی

خداحافظی باید ساده و کوتاه باشه

خداحافظ همگی.

:)

.

.

.

+ هر کجا هست خدایا بسلامت دارش...

برای من و توی ناامید ...

  

پسرهای تو همه علی

علی ها تو همه نجات

صل الله علیک ...

 

 

 

فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ هَبْ لِنَفْسِی عَلَى ظُلْمِهَا نَفْسِی ،

 

 

وَ وَکِّلْ رَحْمَتَکَ بِاحْتَِمالِ إِصْرِی ، فَکَمْ قَدْ لَحِقَتْ رَحْمَتُکَ بِالْمُسِیئِینَ ،

 

وَ کَمْ قَدْ شَمِلَ عَفْوُکَ الظَّالِمِینَ .

 

پس بر محمّد و آلش درود فرست و وجودم را به خاطر ستم بر خود بر من ببخش

و رحمتت را به برداشتن بار سنگین گناه از دوشم بر من بگمار؛ چه بسیار رحمتت به بدکاران رسیده

و چه فراوان گذشت و عفوت شامل ستمکاران شده

 

 

 

 

فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ اجْعَلْنِی أُسْوَةَ مَنْ قَدْ أَنْهَضْتَهُ بِتَجَاوُزِکَ عَنْ مَصَارِعِ الْخَاطِئِینَ ،

 

 

وَ خَلَّصْتَهُ بِتَوْفِیقِکَ مِنْ وَرَطَاتِ الُْمجْرِمِینَ ،

 

 

فَأَصْبَحَ طَلِیقَ عَفْوِکَ مِنْ إِسَارِ سُخْطِکَ ، وَ عَتِیقَ صُنْعِکَ مِنْ وَثَاقِ عَدْلِکَ 

 

پس بر محمّد و آلش درود فرست و مرا سرمشق کسانی قرار ده که آنان را به گذشتت از افتادن درافتادن‌گاه‌های خطاکاران سرپا نگاه داشتی

و به توفیقت از ورطه‌های تبهکاران رها کردی،

پس در سایۀ گذشتت از اسارت خشمت رها شد و به دست احسانت از بند عدالتت به آزادی رسید.

 

 

إِنَّکَ إِنْ تَفْعَلْ ذَلِکَ یَا إِلَهِی تَفْعَلْهُ بِمَنْ لَا یَجْحَدُ اسْتِحْقَاقَ عُقُوبَتِکَ ،

 

 

وَ لَا یُبَرِّئُ نَفْسَهُ مِنِ اسْتِیجَابِ نَقِمَتِکَ

 

 

ای خدای من! اگر این گونه رفتار کنی، دربارۀ کسی رفتار کرده‌ای که استحقاق عذابت را انکار نمی‌کند

و خود را از سزاوار بودن نسبت به خشمت تبرئه نمی‌نماید.

 

 

 

تَفْعَلْ ذَلِکَ یَا إِلَهِی بِمَنْ خَوْفُهُ مِنْکَ أَکْثَرُ مِنْ طَمَعِهِ فِیکَ ،

 

 

وَ بِمَنْ یَأْسُهُ مِنَ النَّجَاةِ أَوْکَدُ مِنْ رَجَائِهِ لِلْخَلَاصِ ،

 

لَا أَنْ یَکُونَ یَأْسُهُ قُنُوطاً ، أَوْ أَنْ یَکُونَ طَمَعُهُ اغْتِرَاراً ،

 

بَلْ لِقِلَّةِ حَسَنَاتِهِ بَیْنَ سَیِّئَاتِهِ ، وَ ضَعْفِ حُجَجِهِ فِی جَمِیعِ تَبِعَاتِهِ

 

 

 

ای خدای من! این رفتار را با کسی می‌کنی که ترسش از تو، از امیدش به تو بیشتر است

و نومیدی‌اش از نجات، از امیدش به رهایی پابرجاتر است؛

نه این که نومیدی‌اش از باب یأس از رحمت تو یا امیدش بر اساس مغرور بودن به کرم تو باشد؛

بلکه از این جهت است که خوبی‌هایش نسبت به گناهانش اندک و دلایلش در مورد وظایفی که برعهده‌اش بوده، سست و بی‌پایه است.

 

 

#از دعای سی و نهم از صحیفه علی بن الحسین.ع.

 

 

دعام کن./ ناامید...نباش

 

 

.

 

.

 

نگام کن ...دارم ...بر می گردم

.

+ امروز ... لیلی رو دیدم.

در انتظارت ...

"مُردَم

و نتوانستم بگویم

در انتظار تو مُرده ام"

انت رب المستحیل؟!!!

میگه :

« هو رب المستحیل

و أنت تبکی علی الممکن؟!»

.

.

 

نگام میفته به بک گراند گوشیم

وقتی میذاشتمش بنظرم عکس قشنگی میومد

ولی خیلی زشت بود

از قاصدک ها متنفرم....

.

که از تو بی خبرند

که منو...از تو بی خبر می ذارن

که انقدر...رنجور و سربه هوان...سربه هوا.

«دو» : بی سرنوشتان

« هیچیم و چیزی کم

این اندکی از یک

سرمای سوزان است

 

در اندکی از ما

هر روز پاییز است

هر شب زمستان است

 

زندان مومن چیست؟

این جای دنیا را

مومن تر از من کیست؟

 

این جا که جایی نیست

تا بود زندان بود

تا هست زندان است

•

چیزیم و هیچی کم

ای نطفه ی آدم!

یعنی برادر جان!

در این گرانستان

جان برادر نیز

چون چیز ارزان است

•

تکلیفْ رفتن بود

تکلیف او با من

چون روز روشن بود!

 

بار سفر را بست

رفته ست اما هست

این گوشه پنهان است

 

این گوشه پنهان باش

این گوشه سرمای

سوزان تری دارد

 

یک ریز در این جا

یا برف می بارد

یا برگریزان است

•

از کیمیاگرها

چیزی ندیدم جز

مس کردن زرها

 

از بستن درها

چیزی نمی داند

دستی که لرزان است 

•

از بس که غمگینم

هر پوزخندی را

لبخند می بینم

 

خوشبخت بودن هیچ

خوشحال بودن هم

از من گریزان است

 

روزی که روزی را

تقسیم می کردند

من بی دهان بودم

 

حالا گدایی را

این دست، هرجا که

نان هست دندان است

•

چیزیم و چیزی کم

ما کم تر از هیچیم

در هیـچ می پیچیم

در چیز می چیزیم

 

این سرنوشتِ ما

بی سرنوشتان است.»ح.ص

.

{#آدمِ_تَهْ_کشیده

#ته_کشیده ی_تو

#به_ته_کشیدگی

#ته_کشیده گان }

.

کلماتم نه

این منم که ته کشیدم

از معجزه ی نگاه تو هم،

کاری ساخته نیست

برای کورها

 

دستم را بگیر!

 

من دیدنِ توام که محـالَم ...

دردناک ترش اینه که

وقتی دلم برات تنگ می شه

نمی تونم بگمت که

دلم برات تنگ شده 

دلم برات .. خیلی تنگ شده

 

دلم، برای خودم تنگ شده

برای همینه که...دلم برای تو تنگ شده

می دونی؟!

.

« کسی نرفته که برگردد

کسی که نیست نخواهد رفت

کسی که رفته نخواهد بود

تو نیستی که نخواهی رفت

تو رفته ای که نخواهی بود

نه بازگرد..نه برگردان »

.

#شبانه ی_ موقت

#ساعت چند و نیم شب...

#بیا_فرار_کنیم.

افقی نیست ...

۱.

وقتی یکی وارد زندگیت می شه

چیزهای با ارزشی رو با خودش به ارمغان میاره

اون با خودش، گذشته اش

حالش

و آینده اش رو به همراه میاره

تمام زندگیش رو به همراه میاره

قلبش، _ که به سادگی ترک برداشته_

و شـاید،

قلب شکسته اش رو به همراه میاره.

 

۲.

اصلا بیا صدتا سیلی بزن منو

بعدش ولی لطفا

بغلم کن!

 

۳.

« جذامیانِ دلم پیرند

و دست های تو اکسیرند

جوانشان کن اگر "آنی"

 

روایت است که حافظ هم

به یاد روی تو پیری را

به یک اشاره جوان می شد*»

 

* «هرگه که یاد روی تــو کردم..جوان شدم»

 

۴.

«مجموع چه غم دارد؟ از من که پریشانم!؟؟؟!»

 

۵.

برای مدتهای طولانی

تو یه چاه عمیق

فقط التماس می کرد

امیدوار بود و ...

التماس می کرد

 

نجات پیدا می کرد؟!

اگر به امیدواری ادامه می داد و ..برای نجات التماس می کرد

بالاخره

نجات پیدا می کرد؟!!!

 

چرا دلش می خواد به امیدوار بودن ادامه بده؟

اونم وقتی انقـدر خسته ست...

هوووم؟!!!