نامه ای به عزیزِ بازنگشته...0
سلام عزیز دل خواهر
سلام رفیق نیمه راه
یک سال و سه ماه و بیست و هشت روز از رفتنت میگذره و من....
هنوز نه تونستم باور کنم رفتنت رو
نه تونستم کلامی باهات حرف بزنم
مشاور میگفت سعی کنم زیاد باهات صحبت کنم
ولی با اینکه چند ماه از حرفش میگذره نتونستم حتی کلامی...
حالا هم به سختی شروع کردم به نوشتن و حتی مطمعن نیستم بتونم به پایان برسونمش
شروع کردم اونم بعد از اینکه یکباره رفتی
و مایی که تمام طول روز آنلاین در ارتباط بودیم
و خاطراتت رو بهتر از خودت از بر بودم
طوریکه انگار هر لحظه باتو بودم
و لحظه ای بی تو نبودم
یکباره در سکوت و بیخبری محض فرو رفت دنیام
یکهو دیگه هیچ پیامی تو تلگرام ازت نیومد
یکهو دیگه در پایان روز کسی نبود که
تمام روزمون رو با تحلیل ادمها و اتفاقاتش باهم درمیون بذاریم:)
یکهو من شدم تنها بچه ی پدر مادرمون
با بار سنگینِ بودن!
بی تو بودن!!!
قلبم انگار قفل زده شده
سرد و یخ و بی روح شده دنیام
تمام زندگیت من با تمام توان و وجودم بهت عشق دادم
ولی تازه بعد از رفتنت فهمیدم چقدر اون عشق
عمیق و پاک و واقعی بود
خیلی بیشتر از احساسم به ح...
بی هیچ توقعی
بی هیچ ترسی
بی هیچ پشیمونی
و بی هیچ زیر پا گذاشتن حقی...
راستش گاهی باورم نمیشه که این منم که دارم زندگی میکنم
راستی اصلا میشه بهش گفت زندگی؟!
چقد از گفتنِ اصل حرفهام بهت فرار میکنم:)
چرا نمیتونم مثل قبل راحت حرفامو بهت بزنم
بعد تو من با خودمم غریبه شدم
ربط و ارتباطم با خودم و دنیا...
به شکل بیرحمانه ای قطع شده
نفس نمیکشم ،هوا رو میبلعم
غذا نمیخورم،غذارو میبلعم
حتی غصه نمیخورم،غصه هامو میبلعم:)
شدم یه هیولا که دائم درحالِ بلعیدنِ!
مگه تو کی بودی اصن؟!
یا مگه من کی ام
یا...اینجا کجاست
این آدما کی ان؟!:)
اینهارو بیخیال
تو کجایی؟؟؟؟؟!!!!!!!
