خسته از هرآنچه که هست

گاهی فک میکنم

این خشم و تنفر واقعی نیست

و متعلق اش هم اون آدم نیست

خودمم

خودم رو نمیتونم ببخشم فقط

و از خودم عصبانی ام فقط

گاهی بنظر میرسه هیچ خشمی نیست

و برای هردومون رحمت و عفو خدارو میخوام

و گاهی هم...

انگار یکپارچه پر از حس تنفر و انتقام و بدخواهی ام

از اسیر این حس ها بودن خسته ام

اونم وقتی سرتاته و بالا تا پایین این دنیا هیچ و پوچ و وهمه 

خیلی زود و بیخبر همه مون میریم زیر خاک

و جز خاطری گنگ ازمون نمیمونه

پس بیخیال 

فرصتی برای این همه دشمنی نیست

توانی هم دیگر...