آه از این صبوری...

ف اولین عشقم بود

که توی پنج سالگی تجربه ش کردم

بچه م که بزرگش کرده بودم

عشقم بهش مخلوطی از عشق مادرانه،خواهرانه،دوستانه و.. بود

اون برام تمام خانواده و دوستهام بود

نمیخوام بیشتر از این بگم کی بود

ولی ...

وقتی یادم میفته بهش میگفتم ح رو از تو بیشتر دوست دارم

پشیمونی و حسرت و حس های مختلفی،جگرم رو میسوزونن

درسته اون آدم تموم شده برام

درسته پشیمونی بی معنا ترین و پوچ ترین کار ممکنه

نمیشه گفت پشیمونم چون فایده ای هم نداره

فقط یاداوریش باعث میشه گریه م بگیره

شایدم چیزی که باعث گریه م میشه

این حقیقت هست که من کسی رو از ف بیشتر دوست داشتم

و تهش اون شد

در واقع مقایسه این دو عشق باعث میشه به عظمت عشقم پی ببرم

و همچون عشقی،به همچون شکلی،لگدمال و پایمال شد

نادیده گرفته شد

له شد

قدر دونسته نشد

و چه حیف ... از اون دل و اون عشق

چه حیف...